Dag 22: van Vancouver naar huis

Een mooi einde heeft dit verhaal nog nodig. De 3 weken west- Canada zijn voorbij gevlogen. Wat een prachtige natuur en fijne, vriendelijke mensen daar. We begrijpen nu dat heel wat vrienden en kennissen deze kant van Canada meerdere keren bezoeken. Er valt nog zoveel te ontdekken in dat fantastisch mooie land.

We hadden die laatste ochtend nog heel veel tijd, want onze vlucht was pas om 17u40. Dus alles verliep zowat in slowmotion , de wekker stond geprogrammeerd voor 8u30, rustig douchen, op het gemakje ontbijten, met een slakkengangetje naar de vlieghaven, nog niet zo kalm geweest als die laatste dag. We lieten de wagen achter bij Alamo return en moesten nog 2 uur wachten om onze valiezen in de dropoff te laten. Dan maar een koffietje gedronken en nadien wat stapjes gezet in het winkelgedeelte. Niet dat we iets nodig hadden, maar wat doe je anders zo lang nog op het  vliegveld. We moesten nog zo lang stilzitten, echt mijn ding.

De vlucht vertrok goed op tijd en onderweg probeerden we wat te slapen, tevergeefs het lukte ons weer niet.

Het eten aan boord was smakelijk, we mogen niet klagen.

Met de Cityhopper vlogen we van Amsterdam naar Brussel. We gaan onze verhalen nog vaak mogen vertellen en iedereen aanraden, om als de kans zich ooit voor doet, zeker niet te twijfelen om dat machtige land te bezoeken. We love Canada!!!

Dag 21: van Victoria naar Vancouver

Onze laatste volledige dag op Canadese bodem. De ochtend weer goed gestart met een rustig, lekker ontbijt. Toen de valiezen weer goed gevuld waren ( statief terug ingepakt, alle schoenen terug een plekje in de koffers, koelzak opgeplooid...) reden we richting ferry. Ja, we zouden nog even kunnen genieten van de wind in ons haar, een prachtuitzicht op de bergen en omliggende eilandjes. De vaart duurde 1u30 , dus heel wat tijd om op de licht deinende boot nog een koffietje te drinken.

Eens aan land hadden we heel wat tijd om nog langs het Museum of Anthropology te gaan en de mooie collectie totempalen en gebruiksvoorwerpen van de eerste volkeren van Canada te bewonderen. 

Uiteindelijk slenterden we er 3 uur rond en reden daarna op een heel rustig tempo naar ons laatste hotel van de fantastische reis.

Daar we het middageten oversloegen ( geen honger na het uitgebreid ontbijt) aten we in het hotel nog een smakelijke steak. 

De dag eindigde op onze hotelkamer waar we rustig nog wat lazen en “ schreven “

Dag 20: dagje Victoria

Nagenietend van een uitgebreid ‘ Victoriaans ‘ ontbijt, trokken we Victoria in, met het plannetje in de hand, zoals echte toeristen. In de vroege ochtendzon wandelden we naar fisherman’s warf, in de hoop er nog enkele zeehonden te kunnen ontmoeten. Een tochtje van 30 mimuten bracht ons naar de visserswerf, waar fel gekleurde woonboten ons in een zeer toeristische sfeer brachten. We slenterden er even rond, op zoek naar die lieve zeedieren. We zagen een kopje even boven het water uitsteken , om al snel in het koele water weer onder te duiken . We hadden er nog een babbel met een duiker, die even buiten de haven naar oude, gedumpte flessen op zoek was. Hij liet ons vol trots zijn buit zien en vertelde ons dat zo’n 200 jaar geleden heel wat flessen in de oceaan gedropt werden. Hij verzamelde zeldzame exemplaren. 

De voettocht ging terug naar de binnenstad waar we een stadswandeling deden langs enkele bezienswaardigheden. 

Daar ons ontbijt heel vullend gewerkt had, sloegen we het middagmaal over en aten rond 16 u in Pagliacci’s, volgens de reisgids een door de locals drukbezocht restaurant . Het was er superlekker.

In het hotel gearriveerd schreef ik ons verhaal en reorganiseerden we onze valiezen.

Op het terras sloten we de dag af met nog een drankje en hapje.

Dag 19: van Ucluelet naar Victoria

Met enige vertraging toch nog een verslagje van de laatste dagen hier in het prachtige West-Canada. Vertrokken vanuit ons heel ruim appartement , deze keer op een schappelijk uur, richting Victoria. Door serieuse werkzaamheden aan de baan, hadden we een korte oponthoud , waar de baan slechts 1 rijstrook had . Het viel al bij al nog erg mee. De rit verliep vlotjes en langs de rand van de baan merkte Wim nog een roofvogel op en zag ik een hertje tussen de struiken. We stopten nog in Chemainus, om daar de muurschildering route te bewandelen. Het startte allemaal met 1 verfsel op een buitenmuur en groeide uit tot een dorp met wel meer dan 50 kunstwerken. De meesten taferelen geven het dagelijkse leven weer van de mensen rond de jaren 1850. Wat plezant om op de gele geschilderde voeten te stappen tijdens de wandeling. Precies 2 gekken die ontsnapt waren. Gelukkig kennen de mensen ons hier niet😀

Na wat opfriswerk in het gezellige Vicoriaanse hotel, trokken we de stad in , aten er lekkere pizza in de gezellig drukke Pizzeria prima strada. Daarna slenterden we nog wat door het stadscentrum en bleven even luisteren naar een one man band die met zijn gitaarwerk velen verbaasde met zijn prachtige bluesmuziek!

Dag 18: dagje Ucluelet

Het was vandaag nog vroeger dag dan de vorige dagen, om 5u15 wekte een harpmelodietje ons uit ons bed. Met nog wat slaap in de ogen en een power ontbijtje ( zelf klaargemaakt😀) op de kamer, reden we richting Jamie’s  bearwatching. 

We propten ons in een speciaal geïsoleerd rood pak en leken allemaal wel van een andere planeet te komen😀 Wat grappig!  Helemaal ingeduffeld , vertrokken we met 10 andere marsmannetjes richting beren. Onderweg met de zodiac spotten we nog arenden, wasbeertjes en een Canadese ijsvogel. De eerste zwarte beer die we ontmoetten was met zijn poot tussen de oesters aan het zoeken naar wat lekkers. Die zeeschelpen zijn bij ons niet te betalen en hier liggen ze gewoon maar te rapen ( alle, je mag ze hier niet zomaar wegnemen, er zijn strikte regels omtrent). De beer heeft zelfs een eigen opener mee om dat lekkers te kraken. Bij de volgende halte kregen we een mama beer en haar kleintje in de gaten. Weer wat later stond een gewonde beer ( onze gids vertelde dat deze als cup al gewond geraakt was , maar eigenlijk zijn handicap al 5 jaar heel goed aanvaard heeft en zijn plan trekt) Als laatste werd nog een vrouwtje gespot waarvan de cup zich waarschijnlijk ergens in de buurt bevond. Er was spijtig genoeg geen tijd meer om te blijven wachtten. Deze fantastische tocht was het vroeg opstaan meer dan waard.

In de namiddag trokken we nog naar het Pacific Rim Np en deden er de rainforest trail. Twee loops die ons , op een houten pad, door het woud leidden. Wat voelden we ons nietig tussen al die mastodonten.

Ook wandelden we nog op wat op Comber Beach en zagen nog een arend hoog in de top van een boom aan het strand.

In het hotel genoten we weerom van de lekkere Canadese keuken. Sloppel.

Dag 17: van Quadra Island naar Ucluelet

Gisteren waren we nog getuige van een prachtige zonsondergang , terwijl we ons avondeten nuttigden, op het terras van het Lodge restaurant .

Naar dagelijkse gewoonte weer vroeg uit de veren, snel in onze kamer een boke geprepareerd , een koffietje gezet, alles in de auto geladen om tegen 7 u aan de ferry te zijn. Dat is ons nog gelukt ook. We stonden in lijn 3 en mochten  bij de eersten de boot in. Het was nog wat frisjes, dus bleven we de 10 min durende overvaart maar in de wagen zitten.

We cruiseten weer langs de kust van Vancouver Island en stopten weer op verschillende fijne plaatsen. We deden een korte loop in een bos vol oude douglas sparren, vele hadden al de gezegende leeftijd van 800 jaar.

Verder stapten we nog naar een waterval en beleefden weer wat fotomomenten aan mooie uitkijkpunten. 

Wim was heel blij toen we arriveerden aan ons hotel, want het vroeg opstaan en de vele km beginnen hun tol te eisen. In Hanks untraditional BBQ aten we lekkere ribbekes en brisket bbq. Zonder veel tralala, maar wel heel lekker.

Gelukkig stappen we hier wel wat km af, want anders kon je ons rollen binnen enkele dagen😀

Vandaag op tijd onze nest in want morgen staat de wekker al om 5u15 voor onze langverwachte berenjacht .

Dag 16: van Powell River naar Quadra Island

Vandaag weer 2 overzetten op het programma. Toch altijd een beetje afwachten of we met de eerstvolgende meekunnen. Het zekere voor het onzekere genomen en onze wekker weer om 5u30 gezet. Dat is pas echt genieten van de vakantietijd😀

Het ontbijt werd pas om 7u voorzien, maar rond die tijd wilden we al in de rij staan voor onze eerste ferry. Geen probleem, we kregen een ontbijtbuffetje mee en aten gezellig op een bankje naast de wagen in lane 2. Dat ging ons dus lukken.

Met wat vertraging genoten we weer van het mooie uitzicht op de eilanden en de innerlijke rust. Op Vancouver Island wandelden we in het Seal Bay Provincial park. Aan het strand stapten we over de rotsen om wat dichter bij de zonnende zeehonden te geraken. Zelfs met mijn lange lens stonden we nog wat te ver af om een scherpe foto te maken. Wat een leven, die logge beesten, genietend van de zonnestralen op hun natte lijven. In het park waren we verwonderd door het groot aantal varens die daar groeiden, wat fijn om daar tussen te kunnen wandelen, weer met wat ups en downs.

Na de hike reden we verder op zoek naar een picknick plek om onze boterhammen te nuttigen. We stopten bij Miracle Lake en hoopten op een bijzonder moment, maar tevergeefs geen mirakel gezien. Tijdens onze reis hebben we al honderden borden gezien met overstekend wild, maar dat wild doet dat blijkbaar alleen wanneer wij er niet zijn😂

Misschien al een geluk voor die beesten, het is ook wel veeeeeel veiliger om de weg te kruisen als er geen auto’s in de buurt zijn.

De tweede overzet duurde maar 10 min, net genoeg om ons even op het dek te zetten en dan weer terug naar de wagen te keren. Op Quadra Island cruiseten we langs een kronkelbaan tot aan April Point, waar onze Lodge zich bevond. Er stonden nog wat uitzichten en een trail op het programma, maar het uitzicht en het rustig kabbelend water brachten ons op een terras met een glaasje bubbels en een biertje.

Dat moet ook wel eens kunnen😀

Nadien schreef ik mijn verhaal met 2  zeehonden in het water aan het lodgeterras.

Dag 15: van Whistler naar Powell River

Het was al snel ochtend, de wekker stond op 5u30, alles ingeladen en om 6u30 waren we de eersten om te ontbijten. We hielden het heel sober en om 7u15 vertrokken we richting ferry. We hadden wat minder geluk en geraakten net niet meer in deze van 9u50. We waren nochtans goed op tijd maar moesten wachten op de volgende van 10u 50. We bleven in de wagen maar kregen live de bluswerken van de bosbrand in de buurt te zien. Helikopters vlogen aan en af en probeerden de vuurhaard te stoppen. Langs de wegkant stond een filmploeg livebeelden te schieten van de werkzaamheden. Eens op de boot genoten we , op het dek , van het mooie uitzicht op de eilandjes die we passeerden. De wind in ons haar, het kabbelen van het water, de zon op onze snoet en even waanden we ons in hogere sferen😀, weg van alle problemen in de wereld,  gewoon even alles loslaten... Aan land moesten we nog een ritje van 85 km overbruggen om dan de volgende ferry te nemen naar onze eindbestemming van die dag nl Powell River. We misten net de boot en moesten nog 2u30 wachten op de volgende. We aten er een pannini, wandelden wat in de buurt en rustten wat uit in de schaduw.  Het gevoel van rust keerde weer terug toen we opnieuw op het dek stonden. De korte rit naar het hotel volgde de kustlijn en maakte het rijden weer heel aangenaam. We aten in het Coastal Cookery restaurant en zagen in het terugstappen naar het hotel de zon ondergaan in de Straight of Georgia.

Dag 14: van Harrison Hot Springs naar Whistler

Na weer een zelf gefabriceerd ontbijtje ( zie gisteren) , vertrokken naar Whistler ( olympisch winterdorp 2010)

Het eerste deel van de rit was wat eentonig en dus nam ik mijn dwarsligger ( ragdoll) erbij om de tijd wat te doden. Dat heeft niet zo lang geduurd want eens we de kust van Vancouver in zicht hadden, legde ik mijn boekje weg en konden we opnieuw genieten van een fantastisch uitzicht. We reden langs Marine Drive en stopten bij het Lighthouse park.( slecht aangegeven, we reden eerst even verkeerd). Daar deden we enkele trails, die ons weer in een andere omgeving brachten. Er moest al wat geklommen worden en op de rotsen hadden we een knap uitzicht over het water. Nog even vermelden dat het hier echte attack muggen zijn, zelfs met onze antimuggen melk prikten ze door onze t-shirts door. Men weze dus gewaarschuwd😀 De Camelbak heeft vandaag goed zijn dienst bewezen, zo handig om tijdens het stappen aan dat slangetje te drinken. We zweetten wat af en konden dus gerust wat extra vocht gebruiken.

We hielden nadien ook nog halte bij enkele uitzichtpunten en 2 Falls.

Aangekomen in Whistler fristen we ons wat op en aten zeer smakelijk bij 21 steps.

Whistler zelf is heel toeristisch en zo fake. Niet echt ons ding, geef ons maar de rust en kalmte van Wells Gray😀

Dag 13: van Osoyoos naar Harrison Hot Springs

Op ons terras, een zelfgemaakte power starter gegeten( granola, yoghurt, verse ananas en braambessen) , dat smaakte, dat doen we morgen nog eens over. 

De tocht langs bergen en dalen leidde ons naar the Grist Mill, een oude graan molen ( aangedreven door een waterrad) , die volledig gerestaureerd werd . We wandelden er wat rond, lazen de infoborden en genoten van de garden, vol bloemen en fruitbomen.

Onze picknick verorberden we weer aan een persoonlijke tafel in het Manning Provincial Park. Daar wandelden we nog op een  fijne loop van 10 min, om daarna nog eentje te doen naar de beverdam. De bevers hadden wel een bordje staan’. Niet thuis’ Dus reden we maar verder en hikten nog 20 min op een rustig pad langs de rivier. Net voor onze aankomst in Harrison Hot  Springs hielden we nog halte bij The Hope Slide, een steenmassa die naar beneden schoof in 1965, tijdens een aardbeving en waarbij 4 mensen omkwamen.

Ons hotel was vlak aan het meer en het terras gaf uitzicht op the Lake . Wat prachtig , ‘s avonds na het avondmaal in the old settler pub, genoten we nog van een glaasje op het terras met uitzicht op het meer en de omringende bergen.

Dag 12: van Nelson naar Osoyoos

Alle valiezen in de wagen en weg waren wij! Een vrij lange rit voor de boeg, dus vertrokken we op tijd . Langs de baan , turend naar de huisnummers , zagen we dat, je moet maar pech hebben, de huisnummers soms wel  tot 14867 kunnen oplopen.

Gisteren , nog vergeten te vertellen, spotten we nog 3 herten naast de baan, maar geen kans gehad om te kunnen stoppen.

Vandaag was weer een fijne rit, we doorkruisten heel wat verschillende landschappen . Gaande van groene bergen ( met naaldbomen natuurlijk) , vlakke velden ( deden ons wat aan Vlaanderen denken en haarspeldbochten ( waar we ons in Oostenrijk of Zwitserland waanden )

We aten onze bokes gezellig tussen de bomen aan onze eigen picknick tafel. 

We hielden halte bij een mooi meer, een oude brug en aan fijne uitkijkplaatsen.

Het resort regelde een andere kamer, want de onze nog niet klaar om 16u30.

Onze room ( eigenlijk een appartement voor 4 personen ) had zelfs een wasmachine en droogkast. Daar maakten we handig gebruik van om wat ondergoed, sokken en shorts op te frissen. ( fijn meegenomen😀)

Op 3 min wandelafstand aten we bij Convivia, het was lekker, maar eigenlijk vrij duur voor wat je kreeg. 

In ons appartement aangekomen , konden we eindelijk genieten van het terras, dat nu een aangename 22 graden had.

In een aparte kamer nestelden we ons in ons ruime bed.

Dag 11: van Invermere naar Nelson

Na het ontbijt  reden we richting Nelson, niet via de gewone gps route, maar wel via de 3a, die helemaal langs Lake Kootenay gaat,op aanraden van de lieve, vriendelijke dame van het visitors center van Fairmount gisteren. Deze weg is zeer adembenemend , met heel wat bochten, maar ook met heel wat schitterende viewpoints . Bij Fort Steele stopten we en waanden ons terug in de tijd (rond 1864 ) verschillende ambachten werden in de oorspronkelijke gebouwen uitgevoerd. Zo leerden we hoe we met een pan kunnen goud zoeken. Ook bezochten we een smid en aten we een lekkere kaneelkoek uit een oude bakery. Je kan het wat vergelijken met Bokrijk bij ons. Het was weer wat anders, maar geef ons maar de Canadese natuur👍Onderweg zei ik nog ‘ amai, dat staat daar in het Nederlands ( fruit stand) waarop Wim repliceerde, dat is wel in ‘ t Engels he. Typisch iets voor mij😀 We stopten op verschillende plekjes, het ene nog mooier dan het andere. We zouden wel om de 10 min kunnen stoppen hebben, maar dan hadden we waarschijnlijk nooit in Nelson geraakt. Toen we aan de overzetboot arriveerden waren we net te laat en moesten nog een uurtje wachten op de volgende. Geen probleem,  wat is nu een uurtje als je met vakantie bent? We aten er nog een ijsje, namen wat foto’s en de tijd was om voor we het wisten. Wat een fijn tochtje ( 35 min) met de ferrie over het meer. Toen we rond 19 u ter plaatse waren( we moesten weer de tijdgrens over en haalden een uurtje in ) fristen we ons op en aten heel lekker bij Jacksons hole en grill, 6 min van ons hotel. Weer super lekker en onder de plaatselijke bevolking.

Op ons terras, met lakeview pende ik mijn verhaal neer. Slaapwel!

Dag 10: dagje in Invermere

Daar de plannen gewijzigd waren, reden we na het ontbijt naar Radium Hot Springs voor een trail van 7,5 km heen en 7,5 km terug. Onderweg waren we getuige van een dood hert naast de baan. Zo spijtig dat er zoveel grote dieren omkomen in het verkeer. Snelheid aanpassen waar het aangegeven wordt, is de boodschap. We stellen wel vast dat vele chauffeurs de snelheidslimieten aan hun laars lappen. 

Daar het nog wat fris was, vertrok ik met een lange broek, maar naar mate de tijd vorderde werd de broek steeds korter😀 Dat is het voordeel van afritsbare pijpen.

Deze trip bracht ons weer in een totaal ander landschap , de wetlands.( the old coach trail) We wandelden door open vlakten en bossen, ik deed er mijn eerste natuur plasje. Zalig! Gelukkig waren we er alleen en had ik geen last van pottenkijkers. Onderweg spotten we hoefafdrukken van black horned sheep en vlogen er 2 roofvogels boven ons hoofd. Op het einde van de trail stond er een hert naast het pad en ik dacht eerst dat het een beeld was, zo stil stond het. Toch bewoog het en bleek het een echt te zijn. Op zoek naar een picnic plek reden we panorama route af in Invermere en legden we bij ontbreken van een tafel onze handdoek maar neer langs de rand van de weg. Dat moet ook kunnen😀 Daar aten we een boterham met kaas en vlees uit onze koelbox.

In de namiddag reden we nog verder naar Fairmont, waar we een loop wandelden van 5 km naar de Hoodoos, een uitgesleten steenformatie (  door gletsjer water) Onze benen hebben vandaag toch weer 19 km mogen werken en ‘s avonds waren ze superblij om onder de tafel bij Peppi’s pizzeria te mogen belanden, waar we met een fijn Canadees koppel aan de babbel geraakten. De zaak is weer sterk aan te bevelen.

Terug in het hotel genoten we op het terras nog na van weer een fijne dag.

Dag 9 : van Banff naar Invermere

De valiezen klaar voor vertrek, wij dus ook, een rustig ritje naar Invermere op het programma. Onze rit zou langs route 93 south gaan, maar spijtig genoeg, beslisten anderen voor ons dat dit niet zou lukken. De weg was gesloten en we reden via een andere baan naar Invermere. We boekten daar 2 nachten om het Kootenay NP te verkennen, maar in het visitors center van Hot Springs vertelde men ons dat er bosbranden waren in het centrum van het park en dat slechts een klein gedeelte toegankelijk was. Daar het een betalend park is, was het wat gek om 80 Canadese dollar te spenderen om slechts 2 trails te kunnen doen. Dan maar wijziging g in onze plannen en morgen verkennen we de Provincial parks in de buurt van ons hotelletje.

De kamer in het Copperpoint resort is best wel ok en het diner was supergoed. Vandaag een rustig dagje, morgen gaan we weer wat km’tjes doen

Dag 8: dagje Banff

Op tijd de wekker gezet en na het ontbijt namen we de Bow Valley Parkway richting Lake Louise. Na onze berenontmoeting van eergisteren spraken we af, dat als we een beer zouden zien tijdens een hike, we in samenzang en uit volle borst ‘ ‘ k zag twee beren .... zouden gaan zingen. Gelukkig is dat nog niet gebeurd, maar we spotten deze ochtend wel onze derde beer. Deze wandelde wat verder het bos in maar ik heb hem toch ( niet bijster goed) kunnen fotograferen vanuit de auto. Verder zagen we ook nog andere wildlife , heel wat eekhoorntjes en ook 2 herten tussen de omgevallen bomen.

Tijdens onze rit stopten we weer voor heel wat knappe uitzichten, lakes en deden we een wandeltocht van 5 km naar Johnston Canyon. In de namiddag stopten we bij Lake Louise. Amai, daar waanden we ons precies in Peking, zoveel Chinezen had ik nog niet samen gezien. Ze droppen ze daar met bussen, om even een foto te nemen en dan snel weer de autocar op te gaan. Wat een drukte, maar wel een fijn meer om te zien. We ontvluchtten al die drukte en hikten naar Lake Agnes ( ja ja Agneske, ik heb aan u gedacht😀). Het was een klim van 3,5 km, amai we kweken hier beenspieren die gaan kunnen tellen👍, we passeerden ook nog Mirror Lake. Eens boven, begon de wind op te steken en in het naar beneden stappen, kregen we nog een lichte regenvlaag op onze appel. Gelukkig scheen de zon beneden en droogden de druppels snel weer op.

‘S Avonds aten we super lekker bij Melissa’s Missteak.

Foto.s volgen later

Dag 7: van Jasper naar Banff

Deze ochtend ontbeten in eigen kamer. We toasten wat broodjes en aten er kaas en confituur. Meer moet dat niet zijn. We ritsten onze koffer dicht en vertrokken richting Banff. We verlieten het stadje en zagen wat mensen bij elkaar, kijkend naar iets. Dat iets was toch wel een volwassen zwarte beer, die heel gezellig tussen de rails iets aan het eten of besnuffelen was. We stopten de wagen, konden op veilige afstand uitstappen, ik wisselde snel mijn lens en kon vanop een rots de beer fotograferen. Wat een sensatie, we trilden beiden van opwinding , wie had dat ooit gedacht dat we een beer van zo dichtbij zouden zien. Dat beeld staat voor eeuwig op ons netvlies.

Nog nasidderend reden we verder de Icefields Parkway op. Een baan om u tegen te zeggen, elke 100 m zie je weer wat moois verschijnen. Gaande van lakes, overviews, mountains enz. We stopten, wandelden, namen foto’s, reden, maar vooral genoten met volle teugen van dit prachtig stukje Canada.

In Banff slenterden we wat rond en genoten vandaag eens van de Mexicaanse keuken in Magpie and Stump. Weeral een aanrader! Een heel gezellig kader en vooral lekker. Nu nog even mijn verhaal en de beer op foto zoeken. Sloppel!